Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 1
युधिष्ठिर उवाच । धर्मारण्यकथां पुण्यां श्रुत्वा तृप्तिर्न मे विभो । यदायदा कथयसि तदा प्रोत्सहते मनः । अतः परं किमभवत्परं कौतूहलं हि मे
yudhiṣṭhira uvāca | dharmāraṇyakathāṃ puṇyāṃ śrutvā tṛptirna me vibho | yadāyadā kathayasi tadā protsahate manaḥ | ataḥ paraṃ kimabhavatparaṃ kautūhalaṃ hi me
ยุธิษฐิระกล่าวว่า: ข้าแต่องค์ผู้ทรงเดช แม้ได้ฟังเรื่องราวอันเป็นบุญแห่งธรรมารัณยะแล้ว ใจข้าพเจ้ายังไม่อิ่มเอม ทุกครั้งที่พระองค์ทรงเล่า จิตของข้าพเจ้าก็ยิ่งเร่าร้อนใฝ่รู้ ดังนั้นต่อจากนั้นเกิดสิ่งใดขึ้น? ความใคร่รู้ของข้าพเจ้ายิ่งใหญ่นัก
Yudhiṣṭhira
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Listener: Vyāsa (addressed as 'vibho')
Scene: A royal sage (Yudhiṣṭhira) seated respectfully, hands joined, leaning forward with bright curiosity as he asks the next episode of the Dharmāraṇya account; a calm āśrama setting with palm-leaf manuscripts and a seated Vyāsa nearby.
FAQs
Holy narratives (māhātmya-kathā) intensify devotion and spiritual longing; true hearing increases yearning rather than mere satiety.
Dharmāraṇya, presented as a sacred forest whose māhātmya is worth repeated hearing.
No direct ritual is prescribed here; the implied practice is śravaṇa (devout listening) to the māhātmya.