Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 90
तेन वज्रोदकेनाशु मंदेहा नाम राक्षसाः । सूर्यतेजः प्रलोपंते शैला इव विवस्वतः
tena vajrodakenāśu maṃdehā nāma rākṣasāḥ | sūryatejaḥ pralopaṃte śailā iva vivasvataḥ
ด้วยวชร-อุทกะนั้น (อรรฆยะอันศักดิ์สิทธิ์) เหล่ารากษสชื่อ “มัณฑเฑหะ” ย่อมพินาศโดยฉับพลัน; อานุภาพของเขาถูกทำลายด้วยรัศมีพระสุริยะ—ดุจภูผาถูกโค่นลงต่อหน้าวิวัสวานผู้เรืองรอง
Traditional Purāṇic narrator (contextual instruction within Dharmāraṇya Khaṇḍa; speaker not explicit in the snippet)
Type: ghat
Scene: At dawn, a dvija at a riverbank offers arghya; the water arcs upward like a thunderbolt, while shadowy Maṇḍeha rākṣasas recoil and dissolve under the Sun’s expanding disc and rays.
FAQs
Timely arghya to Sūrya is portrayed as a dharmic act that sustains cosmic order and destroys obstructive forces.
The immediate emphasis is on Dharmāraṇya’s dharma-practice setting rather than a single named tīrtha; the ‘place’ is the ritual space of Sandhyā within Dharmāraṇya Khaṇḍa.
Offering ‘vajrodaka’ (sanctified arghya-water) to the Sun, understood as a protective rite against negative forces.