Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 37
विष्णुरुवाच । विष्णुमायाबलेनैव मोहितं भुवनत्रयम् । ततो ब्रह्मोवाच चेदं न त्वं जानासि भो विभोः
viṣṇuruvāca | viṣṇumāyābalenaiva mohitaṃ bhuvanatrayam | tato brahmovāca cedaṃ na tvaṃ jānāsi bho vibhoḥ
พระวิษณุตรัสว่า “ด้วยฤทธิ์แห่งมายาของพระวิษณุเอง ไตรภพทั้งสามจึงหลงมัวเมา” แล้วพระพรหมกล่าวว่า “โอ้พระผู้แผ่ซ่านทั่วสรรพสิ่ง พระองค์ยังไม่ทรงรู้ (ความจริง) หรือ?”
Viṣṇu; then Brahmā (within the narration)
Scene: Viṣṇu speaks of māyā deluding the three worlds; Brahmā counters sharply, questioning Viṣṇu’s knowing; the assembly’s mood shifts from inquiry to challenge.
FAQs
Māyā can veil understanding across the cosmos; spiritual clarity arises only by divine grace and right discernment.
Dharmāraṇya is the setting; the episode forms the theological backdrop for the later emergence of a tīrtha there.
No direct ritual is prescribed here; the verse explains the metaphysical cause (māyā) behind confusion.