Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 26
न रौद्रं न विरूपं च सुरैरपि च सेवितम् । जातोऽहं वरदो देवा हयाननेति तोषितः
na raudraṃ na virūpaṃ ca surairapi ca sevitam | jāto'haṃ varado devā hayānaneti toṣitaḥ
เรามิได้ดุร้าย มิได้อัปลักษณ์ และมิใช่ผู้ที่แม้เหล่าเทวะจะเพียงคอยปรนนิบัติเท่านั้น โอ้เหล่าเทวะ เราบังเกิดปรากฏเป็นผู้ประทานพร เพราะพอพระทัยในนาม “หะยานนะนะ” (ผู้มีพักตร์เป็นม้า)
Hayānana (Hayagrīva form of Hari/Viṣṇu), implied in context
Scene: A serene, boon-giving Viṣṇu manifestation identified as Hayānana: horse-faced yet auspicious, with gentle eyes, abhaya/varada mudrā, surrounded by devas offering praise; emphasis on benign radiance rather than ferocity.
FAQs
The divine may manifest in a distinctive form for protection and grace, and sincere invocation of the Lord’s name leads to divine favor.
The broader setting is Dharmāraṇya (a sacred forest-region) within the Skanda Purana’s Dharmāraṇya Khaṇḍa, emphasizing the sanctity of the locale through divine manifestation.
No explicit rite is prescribed here; the verse highlights the power of divine naming and the Lord’s boon-giving nature.