Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 19
न क्षुधं न पिपासां च न ग्लानिं प्राप्नुवन्त्युत । नानारूपैरिव कृता मणिभिः सा सभा वरैः
na kṣudhaṃ na pipāsāṃ ca na glāniṃ prāpnuvantyuta | nānārūpairiva kṛtā maṇibhiḥ sā sabhā varaiḥ
ณ ที่นั้น เขาทั้งหลายไม่ประสบความหิว ไม่ประสบความกระหาย และแม้ความอ่อนล้าก็มิได้เกิดขึ้น ศาลาอันประเสริฐนั้นปรากฏประหนึ่งรังสรรค์ด้วยแก้วมณีอันรุ่งเรืองหลากรูปนานาอย่าง
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating to the sages (deduced from Purāṇic frame; exact speaker not in snippet)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: A vast luminous sabhā whose pillars, floor, and canopy shimmer like many-faceted gems; seated sages and divine beings appear tireless, serene, and radiant; the air itself seems cool and nectar-like.
FAQs
In a divinely sanctified space, worldly afflictions like hunger, thirst, and fatigue fall away—signifying the uplifting power of sacred presence.
Dharmāraṇya (the sacred forest region) is being described; this verse focuses on the divine sabhā within that holy setting rather than a named bathing-tīrtha.
None is stated here; the verse is descriptive, emphasizing the sanctity and splendor of the assembly hall.