Shloka 27
दधीचाश्रमगमनम् — Viṣṇu’s Disguise and Dadhīca’s Fearlessness
Kṣu’s Request
देवाश्च दुद्रुवुस्सर्वे ध्वस्तवीर्या दिवौकसः । तस्थौ तत्र हरिर्भीतः केवलं मायिनां वरः
devāśca dudruvussarve dhvastavīryā divaukasaḥ | tasthau tatra harirbhītaḥ kevalaṃ māyināṃ varaḥ
เมื่อฤทธิ์เดชของเหล่าเทพผู้สถิตสวรรค์ถูกทำลาย เทพทั้งปวงต่างพากันหนีไป เหลือเพียงหริ (วิษณุ) ยืนอยู่ด้วยความหวาดหวั่น แม้จะเลื่องชื่อว่าเป็นผู้ยอดเยี่ยมในหมู่ผู้ทรงมายาก็ตาม।
Sūta Gosvāmi (narrating to the sages at Naimiṣāraṇya)
Tattva Level: pashu
FAQs
It highlights Shiva’s supremacy (Pati) beyond the reach of the devas’ power and even beyond māyā; when worldly and celestial supports fail, the soul’s true refuge is surrender to Shiva.
The narrative reinforces that Saguna Shiva—approached through the Liṅga as an accessible form—remains the steadfast protector and ultimate authority, before whom even great gods become powerless.
Cultivate śaraṇāgati (surrender) through japa of the Pañcākṣarī “Om Namaḥ Śivāya,” ideally with Tripuṇḍra (bhasma) and Rudrākṣa as reminders to transcend fear and māyā.