Shloka 27
देवीयोगनिद्रास्तुतिḥ तथा चण्डिकायाः प्रादुर्भावः | Hymn to Devī Yogānidrā and the Manifestation of Caṇḍikā
हरे गृहीतकांते तु कथं सृष्टिश्शुभावहा । आद्यंतमध्ये चैतस्य हेतौ तस्मिन्विरागिणि
hare gṛhītakāṃte tu kathaṃ sṛṣṭiśśubhāvahā | ādyaṃtamadhye caitasya hetau tasminvirāgiṇi
โอ้หริ! เมื่อพระองค์ทรงรับพระชายา (พระลักษมี) แล้ว การสร้างสรรค์อันเป็นมงคลจะดำเนินไปได้อย่างไร ในเมื่อเหตุแห่งสรรพสิ่ง—ผู้สถิตในเบื้องต้น เบื้องปลาย และท่ามกลาง—ยังคงเป็นผู้ทรงวิราคะ (พระศิวะ) ไม่ยึดติด
Brahma
Tattva Level: pati
Shiva Form: Sadāśiva
Shakti Form: Lakṣmī
Role: nurturing
FAQs
It highlights a key Shaiva insight: although Shiva is a perfect renunciate (virāgī), He is still the inner cause and support of the entire cosmic process—beginning, middle, and end—so creation can be auspicious only by His transcendental presence.
The verse points to Shiva as the formless ground of all (Nirguṇa) who is nonetheless approachable in worship (Saguṇa). Linga worship embodies this: the Linga signifies the transcendent cause, while ritual devotion engages the manifest Lord.
Meditate on Shiva as the ‘beginning–middle–end’ (ādya-antamadhya) while japa of the Pañcākṣarī—“Om Namaḥ Śivāya”—stabilizing vairāgya (dispassion) and seeing all events as resting in Pati (Shiva).