Shloka 56
नारद–हिमालयसंवादवर्णनम्
Nārada and Himālaya: Discourse on Pārvatī’s Signs and Destiny
ब्रह्मोवाच । इति वचनमुदारं नारद त्वं गिरीशं त्रिदिवमगम उक्त्वा तत्क्षणादेवप्रीत्या । गिरिपतिरपि चित्ते चारुसंमोदयुक्तस्स्वगृहमगमदेवं सर्वसंपत्समृद्धम्
brahmovāca | iti vacanamudāraṃ nārada tvaṃ girīśaṃ tridivamagama uktvā tatkṣaṇādevaprītyā | giripatirapi citte cārusaṃmodayuktassvagṛhamagamadevaṃ sarvasaṃpatsamṛddham
พระพรหมาตรัสว่า “โอ้นารท ครั้นเจ้ากล่าวถ้อยคำอันประเสริฐนั้นแล้ว ด้วยความปีติจึงไปยังพระคิรีศะในแดนไตรทิพย์โดยพลัน ส่วนพระคิริปติก็มีดวงใจเปี่ยมด้วยความยินดีอันงดงาม แล้วเสด็จกลับสู่เทวสถานของพระองค์ อันสมบูรณ์ด้วยสิริมงคลและทรัพย์สมบัติทั้งปวง”
Brahma
Tattva Level: pati
Shiva Form: Umāpati
Shakti Form: Pārvatī
Role: nurturing
FAQs
The verse highlights the auspicious power of sincere, noble speech and devotion: when the devotee (Nārada) acts with pure joy toward Śiva, the narrative reflects a corresponding divine gladness—showing the harmony between bhakta and Pati (Lord Śiva) that supports spiritual upliftment.
Though the Liṅga is not named here, the verse emphasizes Saguna Śiva (Girīśa/Giripati) as personally responsive and approachable—an important Shaiva Purana theme that supports devotional worship, including Liṅga-upāsanā, as a living relationship with the Lord.
The implied practice is bhakti expressed through respectful speech, remembrance, and immediate turning of the mind toward Śiva; as a simple takeaway, one may recite the Pañcākṣarī mantra “Om Namaḥ Śivāya” with heartfelt joy and reverence, cultivating inner gladness (prīti) as worship.