Shloka 2
देवस्तुतिः (Deva-stuti) — “Hymn of the Devas / Divine Praise”
अद्भुतेयं कथा प्रोक्ता मेना पूर्वगतिः शुभा । विवाहश्च श्रुतस्सम्यक्परमं चरितं वद
adbhuteyaṃ kathā proktā menā pūrvagatiḥ śubhā | vivāhaśca śrutassamyakparamaṃ caritaṃ vada
เรื่องราวอันน่าอัศจรรย์นี้ได้ถูกเล่าแล้ว และวิถีชีวิตอันเป็นมงคลในกาลก่อนของเมนาก็เป็นที่เข้าใจชัดเจน ข้าพเจ้าได้ฟังเรื่องอภิเษกสมรสโดยถูกต้องแล้ว บัดนี้ขอท่านจงกล่าวมหาจริตอันศักดิ์สิทธิ์สูงสุดนั้นโดยพิสดารเถิด
A sage interlocutor (the inquirer) addressing Sūta Gosvāmin in the Naimiṣāraṇya narration frame
Shakti Form: Pārvatī
Role: teaching
FAQs
The verse highlights śravaṇa (devout listening) and the longing to hear the “parama carita”—the highest sacred account—showing that attentive hearing of Shiva-related narratives is itself a purifying, bhakti-oriented practice leading the mind toward Shiva (Pati) and grace.
By requesting the supreme narrative after hearing about the divine marriage, the listener turns toward Saguna Shiva’s līlā (personal, story-form revelation). In Shaiva Siddhanta, such narratives support devotion that matures into steadiness in worship—often expressed through Linga-upāsanā as a concrete focus for reverence.
The implied practice is śravaṇa and kīrtana—hearing and reciting Shiva-Purana kathā with reverence. As a simple takeaway, one may pair this with daily japa of the Panchākṣarī (“Om Namaḥ Śivāya”) before or after listening to the कथा.