Shloka 25
देवस्तुतिः—नन्दिकेश्वरविज्ञप्तिः—शम्भोः समाधेः उत्थानम्
Devas’ Hymn, Nandikeśvara’s Petition, and Śiva’s Rising from Samādhi
पुरावृत्तं स्मरकृतं विस्मृतं यद्विधे हरे । महेन्द्र मुनयो देवा यत्तत्सर्वं विमृश्यताम्
purāvṛttaṃ smarakṛtaṃ vismṛtaṃ yadvidhe hare | mahendra munayo devā yattatsarvaṃ vimṛśyatām
ข้าแต่พระวิเท (พรหมา) และข้าแต่พระหริ (วิษณุ)! เหตุการณ์โบราณที่เกิดขึ้นเพราะสมระ (กามเทพ) แต่ภายหลังถูกลืมเลือนไปนั้น ขอจงระลึกขึ้นใหม่และพิจารณาให้ถ้วนถี่ มเหทร (อินทรา) เหล่ามุนี และเหล่าเทวะทั้งหลาย จงร่วมกันไตร่ตรองเรื่องทั้งหมดนั้น
Lord Śiva (inferred within the Pārvatīkhaṇḍa narrative addressing the gods)
Tattva Level: pati
Shiva Form: Mahādeva
FAQs
It emphasizes smṛti (right recollection) and vimarśa (discernment): sacred events—even those involving desire (Smara)—must be remembered and examined so the devas and seekers align with Śiva-tattva through clarity rather than forgetfulness.
By calling for careful reflection on past divine episodes, the verse supports saguna-upāsanā: devotees contemplate Śiva’s līlā and governance of desire and cosmic order, which matures into steadier devotion that ultimately points toward the transcendent (nirguṇa) reality of Śiva.
A practical takeaway is svādhyāya and mantra-japa with contemplation: recite “Om Namaḥ Śivāya,” then reflect on how desire arises and is purified by Śiva’s grace—turning remembrance into inner discipline.