शिवविहारवर्णनम् (Śivavihāra-varṇana) — “Description of Śiva’s Divine Pastimes/Sojourn”
तत्र गत्वा हरिर्देवैर्मया च सुरवल्लभः । ययौ शिववरस्थानं शंकरं द्रष्टुकाम्यया
tatra gatvā harirdevairmayā ca suravallabhaḥ | yayau śivavarasthānaṃ śaṃkaraṃ draṣṭukāmyayā
ครั้นไปถึงที่นั่น พระหริ (พระวิษณุ) ผู้เป็นที่รักของเหล่าเทพ เสด็จพร้อมด้วยหมู่เทพและเราด้วย ด้วยความปรารถนาจะได้เฝ้าพระศังกร จึงเสด็จไปยังสถานอันประเสริฐของพระศิวะ
Brahmā (narrating to Nārada within the Rudra Saṃhitā context)
Tattva Level: pati
Shiva Form: Sadāśiva
Jyotirlinga: Kedāranātha
Sthala Purana: The verse intensifies the Kailāsa approach into entry toward Śiva’s ‘vara-sthāna’ (supreme abode). In Himalayan Jyotirliṅga imagination, Kedāranātha functions as a terrestrial gateway to Śiva’s mountain-presence sought by gods and humans alike.
Significance: Frames darśana (draṣṭukāmyā) as salvific: seeking to behold Śaṅkara is itself a movement from pāśa-bound anxiety toward anugraha.
Shakti Form: Pārvatī
Role: nurturing
The verse highlights that even exalted beings like Hari and the devas seek Śaṅkara’s darśana, implying that grace (anugraha) arises from humbly approaching the Lord; in Shaiva Siddhānta, turning toward Pati (Shiva) is the beginning of release from pāśa (bondage).
The desire to “see Śaṅkara” points to Saguna-upāsanā—approaching Shiva in a worshipable, accessible form; in practice this culminates in seeking Shiva’s presence through Liṅga-darśana and pūjā as a doorway to realizing His transcendent nature.
A practical takeaway is to cultivate darśana-bhāva: visit a Shiva temple for Liṅga-darśana, offer bilva leaves and water, and repeat the Pañcākṣarī mantra “Om Namaḥ Śivāya” with the intention of beholding Shiva inwardly and outwardly.