Sukta 135

Mantra 1

यस्मिन्वृक्षे सुपलाशे देवैः सम्पिबते यमः । अत्रा नो विश्पतिः पिता पुराणाँ अनु वेनति ॥

ณ ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ใบงามนั้น ที่ยมะ (Yama) ดื่มร่วมกับเหล่าเทพ ณ ที่นั้นบิดาของเรา ผู้เป็นเจ้าแห่งหมู่ชน ดำเนินไปด้วยความรื่นรมย์ตามรอยบรรพชนโบราณ แสวงหาหนทางอมตะแห่งปู่ย่าผู้เป็นแสงสว่าง.

Mantra 2

पुराणाँ अनुवेनन्तं चरन्तं पापयामुया । असूयन्नभ्यचाकशं तस्मा अस्पृहयं पुनः ॥

เมื่อเขาดำเนินไปด้วยความรื่นรมย์ตามรอยทางของบรรพชนโบราณ พลังอันวิปริตก็เข้ารุกรานด้วยหนทางชั่ว; ความริษยาสาดสายตาเป็นศัตรูใส่เขา แต่ข้าพเจ้ายังโหยหาอีกครั้งต่อสิ่งนั้น (หนทางแท้)—หวนคืนสู่ความปรารถนาอันชอบธรรม เหนือความอิจฉาแห่งความมืด.

Mantra 3

यं कुमार नवं रथमचक्रं मनसाकृणोः । एकेषं विश्वतः प्राञ्चमपश्यन्नधि तिष्ठसि ॥

โอ เยาวชนเอ๋ย รถศึกใหม่ที่เจ้าสร้างด้วยใจล้วน ๆ—ไร้ล้อ มีเพียงคานเดียว หันไปข้างหน้าจากทุกทิศ—เจ้าประทับยืนอยู่บนนั้นและเห็นแจ้ง: พาหนะแห่งการเคลื่อนไหวภายใน อันก่อรูปจากความคิด.

Mantra 4

यं कुमार प्रावर्तयो रथं विप्रेभ्यस्परि । तं सामानु प्रावर्तत समितो नाव्याहितम् ॥

โอ้ผู้เยาว์ เธอทำให้รถศึกคันนั้นแล่นวนรอบเหล่าฤษี; แล้วสามัน (Sāman) ก็พลอยตามไปและหมุนไปด้วยกัน ประหนึ่งทรัพย์อันล้ำค่าที่วางไว้ ณ สะดือแห่งเรือ—บทขับสรรเสริญจึงเป็นพาหะแห่งการเดินทาง.

Mantra 5

कः कुमारमजनयद्रथं को निरवर्तयत् । कः स्वित्तदद्य नो ब्रूयादनुदेयी यथाभवत् ॥

ใครเล่ากำเนิดผู้เยาว์นี้? ใครเล่าทำให้รถศึกออกเดิน? ใครในวันนี้จะบอกเราได้ถึงความลับนั้น—ว่า “อนุเทยี” (anu-deyī) คือการให้ตามสืบต่อ เกิดขึ้นอย่างไร: กฎที่ทำให้การถ่ายทอดอันแท้จริงสำเร็จได้?

Mantra 6

यथाभवदनुदेयी ततो अग्रमजायत । पुरस्ताद्बुध्न आततः पश्चान्निरयणं कृतम् ॥

เมื่อ ‘ของถวายที่ตามมา’ (anudeyī) บังเกิดขึ้นดังนั้น แล้วจุดแรกเริ่มก็ถือกำเนิด. เบื้องหน้า ฐานราก (budhna) ถูกแผ่ขึงออกไป; เบื้องหลัง ช่องออก—หนทางแห่งการปลดปล่อย—ถูกสร้างขึ้น: ดังนี้หนทางจึงถูกจัดระเบียบจากฐานสู่ช่องเปิด.