Shloka 67
इन्द्रजित्-वधः
The Slaying of Indrajit
सुपत्रमनुवृत्ताङ्गंसुपर्वाणंसुसंस्थितम् ।सुवर्णविकृतंवीरश्शरीरान्तकरंशरम् ।।।।दुरावारंदुर्विषहंराक्षसानांभयावहम् ।आशीविषविषप्रख्यंदेवसङ्घैःसमर्चितम् ।।।।
supatram anuvṛttāṅgaṃ suparvāṇaṃ susaṃsthitam |
suvarṇavikṛtaṃ vīraḥ śarīrāntakaraṃ śaram ||
durāvāraṃ durviṣahaṃ rākṣasānāṃ bhayāvaham |
āśīviṣaviṣaprakhyaṃ devasaṅghaiḥ samarcitam ||
วีรบุรุษ (พระลักษมณ์) หยิบลูกศรขึ้นดอกหนึ่ง มีขนงาม รูปทรงได้สัดส่วนทุกส่วน สร้างอย่างชำนาญ ข้อต่อแน่นหนา และประดับทอง—เป็นศรที่ปลิดชีพกายได้ ยากจะปัดป้อง ยากจะทนรับ เป็นความหวาดผวาแก่เหล่ารากษส ดุจพิษงูร้าย และยังได้รับการสักการะจากหมู่เทพทั้งหลาย
The arrow with lovely feathers, consisting of beautiful parts, skilfully done, well jointed, decked with gold, was not only difficult to put off but also difficult to bear, was capable of destroying enemies, frightful, resembling venomous serpents, and worshipped by gods.
FAQs
Dharma is shown as righteous force aligned with cosmic order: the weapon is not mere violence but a divinely sanctioned instrument used in a just battle against adharma (the terror of the Rākṣasas).
On the battlefield, Lakṣmaṇa prepares a formidable, divinely honored arrow—described in detail to mark its extraordinary power and legitimacy—just before striking Indrajit.
Lakṣmaṇa’s vīrya (heroic resolve) and disciplined readiness: he employs power with purpose, not for cruelty, but to end a grave threat.