Shloka 30
महोदर-वाक्यं कुम्भकर्ण-प्रतिषेधः
Mahodara’s Counsel and the Critique of Kumbhakarna’s Solo Assault
ततोऽस्मिन् बहुलीभूतेकौलीनेसर्वतोगते ।भक्षितस्ससुहृद्रामोराक्षसैरितिविश्रुते ।।।।प्रविश्याश्वास्यचापित्वंसीतांरहसिसान्त्वय ।धनधान्यैश्चकामैश्चरत्नैश्चानांप्रलोभय ।।।।
tato’smin bahulībhūte kaulīne sarvato gate |
bhakṣitaḥ sa-suhṛd rāmo rākṣasair iti viśrute ||
praviśyāśvāsya cāpi tvaṃ sītāṃ rahasi sāntvaya |
dhana-dhānyaiś ca kāmaiś ca ratnaiś caināṃ pralobhaya ||
ครั้นเมื่อข่าวนั้นแพร่ไปทั่วทุกทิศ—ทั้งในหมู่ชนชั้นสูงและทั่วแผ่นดิน—ว่า “พระรามพร้อมสหายถูกพวกรากษสกลืนกินแล้ว” ท่านจงเข้าไปปลอบประโลมพระนางสีดาเป็นการลับ ให้ทรงคลายหวาดหวั่นและตั้งพระทัยมั่น แล้วจงล่อลวงด้วยทรัพย์และธัญญาหาร ด้วยความรื่นรมย์ และด้วยรัตนะนานา
Thereafter, when the scandal that Rama and Lakshmana with all his friends have been devoured is widely spread everywhere, approaching Sita privately, restoring confidence and consoling her, tempt her with offering wealth, grain and gems and conciliate.
FAQs
The verse depicts an intentional spread of false news—claiming Rāma has been devoured—to break Sītā’s resolve. It highlights Satya by contrast: deception is shown as an adharma-based tactic, opposed to the Ramayana’s ideal of truthfulness.
It portrays adharma as attempting to overpower virtue through fear, loneliness, and material inducements. The implied dharmic lesson is that righteousness is tested not only by suffering but also by temptation, and must not be traded for wealth or pleasure.