Shloka 3
सीताविलापः—त्रिजटासान्त्वनं च
Sita’s Lament and Trijata’s Consolation
यज्वनोमहिषींयेमामूचुःपत्नींचसत्त्रिणः ।तेऽद्यसर्वेहतेरामेज्ञानिनोऽनृतवादिनः ।।।।
yajvano mahiṣīṃ ye māṃ ūcuḥ patnīṃ ca sattriṇaḥ | te 'dya sarve hate rāme jñānino 'nṛtavādinaḥ ||
บรรดาผู้ประกอบยัญญะและผู้รู้ผู้เคยกล่าวแก่เราว่า เราจักเป็นมหิษี—พระมเหสีผู้ได้รับการสถาปนา—และเป็นภรรยา; วันนี้ หากพระรามถูกสังหาร คน ‘ผู้รู้’ เหล่านั้นทั้งหมดก็จักกลายเป็นผู้กล่าวเท็จ
"Whoever conducted sacrificial ceremonies and are knowledgeable of sastras have told me that I would be consort. They are all liars now as Rama is killed."
FAQs
The verse turns on satya and reliability of sacred speech: Sītā’s grief frames a moral crisis—if the righteous fall, what becomes of the authority of the ‘wise’?
Sītā, overwhelmed by the report/appearance that Rāma has fallen, interprets it as the collapse of earlier assurances given by learned people.
Sītā’s unwavering bond and single-minded devotion to Rāma—her identity and future are inseparable from his dharmic victory.