Shloka 15
सम्पातिदर्शनम् (Encounter with Sampāti)
Angada’s Lament and the Vulture-King’s Response
रामलक्ष्मणयोर्वासश्च अरण्ये सह सीतया।।।।राघवस्य च बाणेन वालिनश्च तथा वधः।रामकोपादशेषाणां रक्षसानां तथा वधः।।।।कैकेय्या वरदानेन इदं च विकृतं कृतम्।
rāmalakṣmaṇayor vāsaś ca araṇye saha sītayā |
rāghavasya ca bāṇena vālinas ca tathā vadhaḥ |
rāma-kopād aśeṣāṇāṃ rakṣasāṇāṃ tathā vadhaḥ |
kaikeyyā varadānena idaṃ ca vikṛtaṃ kṛtam ||
“การที่พระรามและพระลักษมณ์พำนักในพงไพรพร้อมพระนางสีตา; การที่วาลีสิ้นชีพด้วยศรของราฆวะ; และการทำลายเหล่ารากษสทั้งปวงอันสืบเนื่องจากพระพิโรธของพระราม—ความผันผวนอันขมขื่นทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะพรที่ประทานแก่ไกเกยี”
Hearing the words of the vulture greedily waiting for food, deeply dejected Angada spoke to Hanuman:
FAQs
The verse highlights how adharma (misuse of boons/power and courtly intrigue) can unleash far-reaching suffering. It also affirms satya about causality: choices in governance and family politics ripple outward into society and war.
Angada recounts the chain of tragic consequences set in motion by Kaikeyī’s boons—Rāma’s exile, Vāli’s death, and the broader destruction of rākṣasas—while the vanaras are in despair and Sampāti is listening.
Truthful reflection on causes: Angada attempts to make sense of calamity by tracing events back to their origin, underscoring moral reasoning (even amid grief).