Shloka 7
सीतावियोगे रामविलापः
Rama’s Lament in Separation from Sita
सा नूनमार्या मम राक्षसेन बलाद्दृता खं समुपेत्य भीरुः।अपस्वरं सस्वरविप्रलापा भयेन विक्रन्दितवत्यभीक्ष्णम्।।।।
sā nūnam āryā mama rākṣasena balād dhṛtā khaṃ samupetya bhīruḥ |
apasvaraṃ sasvaravipralāpā bhayena vikranditavaty abhīkṣṇam ||
แน่แท้ นางผู้ประเสริฐของเรา—ผู้มีใจอ่อนหวาด—ถูกยักษ์รากษสฉุดกระชากด้วยกำลัง แล้วพาขึ้นสู่เวหา; ด้วยความกลัว นางคงร้องไห้คร่ำครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงสะอื้นขาดห้วงดังออกมา
O Lakshmana, all this sorrow calmed down when I came to this solitary forest. But with Sita's separation, it was rekindled just as fire blazes forth again with logs of wood.
FAQs
The verse underscores the kṣatriya-dharma of protection: Rama’s anguish centers on Sita’s vulnerability and the duty to rescue the harmed and the innocent.
Rama infers Sita’s forced abduction and imagines her repeated cries while being carried through the sky.
Empathy and protective resolve—Rama’s mind dwells on Sita’s fear, motivating righteous action.