Shloka 12
सीतया लक्ष्मणप्रेषणम् — Sita urges Lakshmana to seek Rama
The crisis of the ‘distressed voice’
देवि देवमनुष्येषु गन्धर्वेषु पतत्रिषु।।3.45.11।।राक्षसेषु पिशाचेषु किन्नरेषु मृगेषु च।दानवेषु च घोरेषु स न विद्येत शोभने।।3.45.12।।यो रामं प्रतियुध्येत समरे वासवोपमम्।
devi devamanuṣyeṣu gandharveṣu patatriṣu | rākṣaseṣu piśāceṣu kinnareṣu mṛgeṣu ca | dānaveṣu ca ghoreṣu sa na vidyeta śobhane | yo rāmaṁ pratiyudhyeta samare vāsavopamam ||3.45.11-12||
ข้าแต่นางผู้ผ่องพรรณดุจเทวี ในหมู่เทวดาและมนุษย์ ในหมู่คนธรรพ์และหมู่นก ในหมู่ยักษ์รากษส ปิสาจ กินนร แม้ในหมู่สัตว์เดรัจฉาน และแม้ในหมู่ทานพอันน่ากลัว ก็หาไม่พบผู้ใดที่จะต่อกรพระรามในสมรภูมิได้ ผู้ทรงประดุจวาสวะ (พระอินทร์) ในยามศึก
O brilliant Devi ! none among gods or men, gandharvas, birds or goblins kinnaras, wild animals or dreadful demons can encounter Rama in war.
FAQs
Dharma here is the cultivation of courage and right judgment: Lakṣmaṇa discourages fear by affirming a truthful assessment of Rāma’s capacity to protect, thereby guiding Sītā away from despair.
Lakṣmaṇa continues consoling Sītā, declaring that no being across realms can confront Rāma in battle, likening him to Indra.
Lakṣmaṇa’s protective confidence and rhetorical clarity—he strengthens Sītā’s faith through expansive, categorical assurance.