Adhyaya 75

อัธยายะนี้กล่าวถึงมหาตมยะของคัณฑิกา (คัณฑกี) ตีรถะ ยกย่องแม่น้ำนี้ว่าบริสุทธิ์ดุจคงคา และเป็น “ทุ่งของพระวิษณุ” ที่ศิลา ศาลคราม ปรากฏเป็นรูปแบบต่าง ๆ แดนนี้ถูกสถาปนาเป็นสถานที่ของฤๅษี เทวดา และหมู่กึ่งทิพย์ทั้งหลาย และกล่าวว่าเพียงได้เห็นหรือสัมผัสสายน้ำก็ชำระบาปหนักได้ มีข้อปฏิบัติให้จาริกในเดือนอาษาฒะ ถือพรตและวัตรตลอดหนึ่งเดือน อาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ ทำทาน และสวดชปะ “ตารกมนตร์” อย่างต่อเนื่อง อีกทั้งกำชับให้ผู้เป็นทวิชะสวมสัญลักษณ์ไวษณพ—สังขะและจักระ—ผูกโยงกับโมกษะและความเป็นไวษณพแท้ ตอนท้ายประกาศความยิ่งยวดว่า ไม่มีตีรถะใดเสมอคัณฑิกา ไม่มีพรตใดเสมอทวาทศี และไม่มีเทพใดเหนือกว่าเกศวะ