Adhyaya 27

อธยายะ ๒๗ เป็นคำสอนธรรมะที่เชื่อม “ประโยชน์แก่สาธารณะ” เข้ากับ “วินัยภายใน” เริ่มด้วยการยกย่องทานน้ำว่าเป็นทานสูงสุด และชักชวนให้สร้างบ่อ บึง สระ และแหล่งกักเก็บน้ำ แหล่งน้ำเช่นนี้ชำระบาป เกื้อกูลวงศ์ตระกูล โดยยิ่งเมื่อใช้เพื่อโค พราหมณ์ ฤๅษีผู้บำเพ็ญตบะ และประชาชนทั่วไป ต่อมาสรรเสริญสระน้ำว่าเป็นที่พึ่งของสรรพชีวิต และกล่าวว่าการมีน้ำให้ใช้ได้ตลอดทุกฤดูกาลมีบุญเสมอมหายัญตามพระเวท แล้วจึงกล่าวถึงการปลูกต้นไม้ โดยยกต้นไม้เป็นดุจ “บุตร” ผู้ค้ำจุนตระกูล เป็นเหตุแห่งการต้อนรับแขก และหล่อเลี้ยงสรรพสัตว์ ในส่วนหลักธรรม ยก “สัจจะ” เป็นรากฐานของยัญ มนต์ ตบะ และความมั่นคงของจักรวาล เมื่อพระนารททูลถามเรื่องตบะ จึงสรรเสริญตบะว่าให้ผลได้แก่ทุกคน แม้ผู้มีบาปหนัก ปิดท้ายด้วยการยกย่องการเรียนรู้ปุราณะ การให้ทานแก่ผู้ควรรับ (ปาตระ) และการสาธยายอิติหาสะ–ปุราณะในเทวสถานพระวิษณุว่าเป็นกุศลยิ่ง