Adhyaya 227

เมื่อปารวตีทูลขอให้ทรงอธิบายความหมายแห่งมนตร์และสภาวะของอีศวร พระมหेशวรจึงแสดงธรรมว่า หริ/นารายณ์คือปรมาตมัน ผู้แผ่ซ่านทั่วสรรพสิ่ง แต่ยังทรงรับรูปทิพย์อันเป็นมงคลเพื่อเสวยสุขร่วมกับพระศรี ต่อจากนั้นทรงยกย่องพระลักษมีว่าเป็นศักติที่แยกไม่ออก แผ่ซ่านดุจพระวิษณุ มีนามหลายประการ เช่น ศรี ภู นีลา เป็นต้น และสรรเสริญด้วยนามที่ควรสวดภาวนา พร้อมคำอัญเชิญที่ให้ผลเป็นความรุ่งเรือง แล้วจึงเชื่อมสู่หลักคำสอนว่า โลกนี้เป็นเพียงหนึ่งส่วนสี่ของการปรากฏ ส่วนสามส่วนสี่อันนิรันดร์อยู่พ้นปรกฤติ/ประธาน และพ้นแม่น้ำวิรชา กล่าวถึงกาล คุณมายา การสร้างและการล่มสลายโดยสังเขป ก่อนปิดท้ายด้วยพรรณนาวิกุณฐ์—ฟ้าหรือแดนสูงสุดที่พ้นดวงอาทิตย์และไฟ—เข้าถึงได้ด้วยญาณและภักติ และเป็นโมกษะ คือไม่หวนกลับมาอีก