Adhyaya 205

ในกรอบสนทนา ศิวะ–ปารวตี แห่งกาลินที-มหาตมยะ นารทเล่าเรื่องภายในว่า ณ “ท่าข้ามศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่” ใกล้อินทรปรัสถะ ย่อมเกิดบุญกุศลอย่างอัศจรรย์ รากษสตนหนึ่งตายขณะพยายามทำธรรม—ปกป้องโค—แล้วถูกพาหนะทิพย์รับไปและบรรลุภาวะเป็นทิพย์ แสดงพลังของตีรถะและน้ำหนักแห่งธรรมที่ช่วยให้พ้นได้ แม้ผู้กระทำจะมิใช่ผู้ศรัทธาเดิมก็ตาม ต่อมาธรรมเทศนาหันสู่ภักติอันแน่วแน่ต่อพระหริ: ผู้เล่าละความปรารถนาจะได้ฐานะดุจพรหมา ศิวะ หรืออินทรา แล้วพำนัก ณ ท่านั้นด้วยการบูชาพุรุโษตตมะ ศิวศรมันอธิบายการเกิดใหม่ของตนเพราะคำสาปของทุรวาสะ ขณะตนจมอยู่ในวิษณุ-ธยาน; เมื่อสำนึกผิดจึงได้พรว่า หากตายที่ตีรถะนี้ วัฏสงสารย่อมสิ้นสุด ตอนท้ายกล่าวว่า การฟังด้วยศรัทธาให้ผลบุญเทียบพิธีใหญ่ และแม้สัตว์ที่ตายที่นั่นก็ได้รูปสี่กรเป็นทิพย์