Adhyaya 187

พระเทวี (ปารวตี) ทูลถามพระศิวะถึงมหิมาแห่งภควัทคีตาบทที่สิบสาม พระมหาเทพทรงรับและจะเล่าความรุ่งเรือง “ดุจมหาสมุทร” ของบทนั้น โดยยกอุทาหรณ์ทางธรรมที่เกิดใกล้แม่น้ำตุงคภัทรา ณ เมืองหริหรปุระ กล่าวถึงพราหมณ์หริดีกษิตะและภรรยา นางทุราจารา ผู้เคยชินต่อการล่วงผิดและความมึนเมา จนคืนหนึ่งหลงเข้าไปในป่าที่ชักนำด้วยกามและความหลง. ท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิและแสงจันทร์ นางตกอยู่ในภาพลวงแห่งราคะและคร่ำครวญความพลัดพราก แล้วได้พบเสือซึ่งเผยอดีตชาติว่าเคยเป็นมนุษย์ แต่เพราะความโลภ การค้าพิธีพราหมณ์อย่างไม่ชอบ และการเอารัดเอาเปรียบ จึงเกิดเป็นเสือที่กินคนบาป นางถูกฆ่า ถูกนำไปยังยมโลก ทนทุกข์ทรมานในนรกยาวนาน แล้วตกสู่กำเนิดต่ำ. ท้ายที่สุด การไถ่บาปเกิดขึ้นด้วยการได้อยู่ใกล้ความศักดิ์สิทธิ์ และด้วยการสาธยาย/สดับภควัทคีตาบทที่สิบสามซ้ำแล้วซ้ำเล่า อานุภาพนั้นปลดเปลื้องนางจากสภาพอัปมงคลและนำไปสู่การเสด็จขึ้นสู่ภพทิพย์.