Adhyaya 132

พระนางปารวตีทูลถามว่า การระลึกถึงอนันต-วาสุเทวะอย่างใดจึงทำให้ความหลง (โมหะ) ไม่หวนกลับมาอีก พระศิวะทรงตอบด้วยอุปมาเรื่องการระลึกอย่างต่อเนื่องว่า ผู้กระหายน้ำย่อมนึกถึงน้ำ ผู้หนาวสั่นย่อมนึกถึงไฟ และผู้รักย่อมนึกถึงผู้เป็นที่รัก ฉันใด ผู้ศรัทธาก็ควรระลึกถึงพระวิษณุอยู่เสมอฉันนั้น จากนั้นทรงแสดงหลักเหตุแห่งภักติว่า สัตสังคะหรือการคบหาสมาคมกับผู้ประเสริฐทำให้ภักติเกิดขึ้น และภักติมีความครอบคลุมทั่วไป—ความรู้สึกใดๆ ที่มุ่งไปยังพระชนารทนะ แม้เป็นความเป็นปฏิปักษ์ ก็อาจนำไปสู่พระธามของพระองค์ได้ ทรงเปรียบเทียบภักติกับทรัพย์ ความรู้ และพิธีกรรมให้ผลสวรรค์ แล้วเน้นความยิ่งใหญ่ของพระนามและภาวะภายใน โดยยกเรื่องอชามิลเป็นตัวอย่าง ท้ายบทผสานคำสอนแนวเวทานตะเรื่องพระผู้เป็นเจ้าทรงแผ่ซ่านทั่วสรรพสิ่งกับการพิจารณาจิตและกรรม สรุปว่า ภักติและการระลึกทำลายบาป ให้ความไร้ความกลัว และนำผู้ศรัทธาไปสู่วัยกุณฐ์