Adhyaya 130

บทนี้นิยาม “ภักติสูงสุด” ว่าเป็นการที่จิตใจแนบแน่นอยู่ในพระวิษณุ พร้อมทั้งดำรงความเมตตาและธรรมะตามที่พระวิษณุทรงสั่งสอน ภักติถูกจำแนกตามคุณสามประการคือ สัตตวิกะ (สูงสุด) ราชสิกะ (ปานกลาง) และตามสิกะ (ต่ำสุด) พร้อมเตือนว่า การปฏิบัติที่มุ่งอัตตา ความเสแสร้ง ความอิจฉา การหลอกลวง ความใฝ่ชื่อเสียง ความติดข้องในกามคุณ หรือการเบียดเบียนผู้อื่น ย่อมทำให้ภักติเสื่อมลงเป็นตมัส การบูชาราชสิกะอธิบายว่าเป็นการบูชาด้วยรูปเคารพโดยยังมีความรู้สึกแยกจากองค์พระเป็นเจ้า ทำเพื่อชำระเศษกรรมให้สิ้นไป ส่วนภักติสัตตวิกะคือการถวายจิตและปัญญาทั้งหมดแด่พระวิษณุ และรับใช้พระหริอย่างมั่นคงไม่หวั่นไหว บทนี้ยังขีดเส้นชัดเจนว่า ผู้ยึดพิธีกรรมที่กล่าวร้ายพระวิษณุและผู้ภักดีของพระองค์ถูกนับว่าอยู่นอกธรรมะแห่งพระเวท ตรงกันข้าม ผู้ภักดีต่อโควินทะได้รับมงคลทั้งทางโลกและทางจักรวาล—เหล่าเทพยินดี อุปสรรคคลายลง พระลักษมีสถิต และกล่าวกันว่าตีรถะสำคัญทั้งหลายสถิตอยู่ในกายของเขา สุดท้ายยืนยันว่า ภักติอันแรงกล้าย่อมนำสู่โมกษะได้โดยไม่ขึ้นกับวรรณะ