Adhyaya 129

ในกรอบเรื่องวสิษฐะ–ทิลีปะแห่งมาฆะ-มหาตมยะ บทนี้เล่าถึงความตกต่ำของกษัตริย์ชาวทราวิฑะนามจิตรนาม ผู้เกลียดชังพระวิษณุและกดขี่ผู้เป็นไวษณพ จึงต้องเสวยผลกรรมตกนรกหลายชั้น และท้ายที่สุดเกิดเป็นปีศาจปิศาจะ ฤๅษีเทวทยุติพบปิศาจนั้น ซักถามจนได้คำสารภาพ แล้วสั่งสอนว่า “การถือมาฆะวรตและอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ประยาค” พร้อมด้วยภักติ เป็นหนทางหลุดพ้นที่แน่นอน ระหว่างนั้นมีอุทาหรณ์ยาวว่าด้วยอานุภาพแห่งน้ำคงคา/เวณี ผ่านเรื่องพราหมณ์จากเกรละที่ตกเป็นเปรต และบทสนทนาธรรมระหว่างนกกระเรียนกับลิง แสดงความไม่อาจหลีกพ้นผลกรรมและตำหนิความประพฤติผิดของผู้ทำหน้าที่พราหมณ์ ท้ายเรื่อง เมื่อได้สัมผัสน้ำคงคาและอาบน้ำมาฆะ ณ สีตาสิต/ประยาค ก็ได้รับการไถ่บาปกลับคืนสู่ฐานะอันเป็นทิพย์/ราชา คำสรรเสริญประยาคถูกขยายต่อ และจบด้วยพิธีชำระและพิธีสมรสของนางกัณฑรรพ์ โดยมีพระมหेश/พระศิวะรับรอง