Adhyaya 112
Account of the Shares (Portions) of Merit and Sin
ในคาร์ตติกะ-มหาตมยะ แห่งอุตตรขันฑะ บทนี้เคลื่อนจากหัวใจแห่งภักติ—ทุลสี เดือนคาร์ตติกะ เอกาทศี และทวารกาอันเป็นที่รักยิ่งของภควาน—ไปสู่คำสอนทางธรรมะเชิงละเอียดว่าบุญ (ปุญญะ) และบาป (ปาปะ) สามารถแบ่งปันหรือถ่ายโอนกันได้ผ่านการคบหาและการสัมผัสสัมพันธ์ในสังคม เมื่อสัตยภามาประหลาดใจว่าความหลุดพ้นอาจเกิดจากบุญที่ผู้อื่นมอบให้ ศรีกฤษณะจึงอธิบายเรื่อง “ส่วนแบ่ง” ของผลกรรมอย่างเป็นลำดับ บทนี้แจกแจงสัดส่วนผลบุญผลบาปที่เกิดจากการอยู่ร่วม/ความใกล้ชิด การกินร่วมกัน การสอนหรือการรับใช้ในฐานะพราหมณ์/ปุโรหิต การร่วมที่นั่งหรือพาหนะ การสัมผัส การสนทนา การสรรเสริญ ตลอดจนเพียงได้เห็น ได้ยิน และระลึกถึง นอกจากนี้ยังเตือนอย่างหนักเรื่องการนินทาว่าร้าย เพราะผู้กล่าวร้ายอาจสูญบุญของตนซึ่งย้ายไปสู่ผู้ถูกกล่าวหา ยังยกย่องการรับใช้โดยไม่หวังค่าตอบแทนว่าเป็นบุญ และกล่าวถึงธรรมของกษัตริย์ หนี้สิน บุญที่มัวหมองด้วยทรัพย์โจร รวมทั้งการแบ่งบุญในความสัมพันธ์ต่าง ๆ เช่น ครู-ศิษย์ สามี-ภรรยา และบิดา-บุตร
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.