Adhyaya 110

ธรรมทัตตะทูลถามว่าเหตุใดทวารบาลของพระวิษณุ คือ ชยะและวิชยะ จึงมีรูปอันเป็นเอกลักษณ์เช่นนั้น เหล่าคณะผู้ติดตาม (คณะ/คณา) จึงเล่ากำเนิดและบุญเดิมของตนว่าได้ฝึกวินัยแบบไวษณพอย่างเข้มงวด—สำรวมอินทรีย์ ประพฤติธรรม ถือวรตของพระวิษณุ และสวดชปะมนต์แปดพยางค์ไม่ขาด จนได้ประจักษ์พระศรีหริโดยตรง ครั้นได้รับเชิญไปยังยัญของมรุตตะ ได้ทรัพย์มาก แต่เกิดวิวาทในการแบ่งปัน จึงสาปกันและกัน—วิชยะเป็นจระเข้ ชยะเป็นช้าง (มาตังคะ) ทั้งสองวอนขอพระวิษณุ พระภควานทรงยืนยันว่าถ้อยคำของผู้ภักดีเป็นสิ่งละเมิดมิได้ และประทานสัญญาว่าจะได้กลับสู่พระธามในกาลต่อมา เมื่อเกิดใหม่ ณ ฝั่งคัณฑกี ยังจำได้ ครั้นถึงกาลอาบน้ำเดือนการ์ติกะ จระเข้จับช้าง พระหริเสด็จมาช่วยด้วยจักร ทรงประทานความใกล้ชิดดุจสายุชยะ/สารูปยะ แล้วนำไปสู่วัยกุณฐะ สถานที่นั้นจึงมีนามว่า “หริกษेत्र” ตอนท้ายกล่าวข้อปฏิบัติแห่งวรตและศีลธรรม เช่น เอกาทศี อาบน้ำยามรุ่งในราศีที่กำหนด เคารพบูชาพราหมณ์ โค และไวษณพ รวมทั้งข้อสำรวมอาหาร พร้อมยืนยันว่าผู้ถือวรตและภักติชั่วชีวิตย่อมถึงพระธามสูงสุดของพระวิษณุ