Adhyaya 105
The Greatness of Dhātrī (Āmalakī) and Tulasī
บทนี้ผสานตำนานกำเนิดกับข้อปฏิบัติ เพื่อสถาปนาความยิ่งใหญ่ของธาตรี (อามลกี/มะขามป้อม) และทุลสีว่าเป็นสื่อแห่งภักติสูงสุดในเดือนการ์ติกะ กล่าวว่าจากเมล็ดที่กระจัดกระจายได้เกิดธาตรี มาลตี และทุลสี และผูกเข้ากับตรีคุณะ ทั้งยังมีฉากสั้นที่พระวิษณุทรงพิศวงเมื่อเห็นรูปต้นไม้ประหนึ่งสตรี จนเกิดผลให้ธาตรีและทุลสีได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ประทานพระกรุณาเป็นพิเศษ พร้อมทั้งตำหนินาม “บาร์บะรี” ต่อจากนั้นเป็นมหาตมยะและพิธีกรรม: ในเดือนการ์ติกะให้บูชาด้วยศรัทธาใกล้โคนทุลสี รักษาสวนทุลสีในเรือนให้เป็นดุจทีรถะประจำบ้าน ทำให้ทูตแห่งยมะไม่อาจเข้าใกล้ การถวายบูชา การทำตัรปณะ และพิธีเกี่ยวกับความตายที่สัมพันธ์กับทุลสีและธาตรี ถูกกล่าวว่าให้บุญเทียบเท่าการอาบในแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์และนำสู่โมกษะ ท้ายบทมีข้อห้ามเคร่งครัดเรื่องการเด็ดใบในกาลบางอย่าง และสรรเสริญการฟังตำนานกำเนิดว่าเป็นการทำลายบาปและเกื้อกูลบรรพชน
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.