วสุแนะนำโมหินีให้แสวงหาผลแห่งการเวียนไปตามสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ (ตีรถะ) แล้วจึงกราบทูลเหตุการณ์โมหินีแด่พระพรหม ผู้ทรงสรรเสริญวสุและประทานพร วสุเลือกพำนักในวฤนทารัณยะ (วฤนทาวัน) บำเพ็ญตบะยาวนาน จนพระวิษณุเสด็จปรากฏและทรงยืนยันพรนั้นอีกครั้ง เมื่ออยู่ในวฤนทาวันและใคร่รู้ความลี้ลับ วสุได้พบพระนารทและทูลถามธรรมที่ทำให้ภักติยิ่งทวี พระนารทจึงเล่าคำพยากรณ์ที่ได้รับผ่านพระศิวะ ซึ่งพระศิวะได้ฟังจากสุรภีในโกลกะ: การอวตารของพระหริเพื่อบรรเทาภาระแผ่นดิน, ลีลากฤษณะในวรชะ (ปราบปูตนา, ข่มกาลิยะ และสังหารอสูรอื่นๆ), เหตุการณ์ที่มถุรา (สังหารกังสะ), ช่วงทวารกา (อภิเษกและสงคราม), และท้ายที่สุดการอุปสังหาร/เสื่อมสลายของยาทวะพร้อมการเสด็จกลับสู่สวธามของพระหริ พระนารทจากไปพร้อมเสียงวีณาและบทสรรเสริญ; วสุยังคงอยู่ในวรชะ ปรารถนาจะได้เห็นลีลาศักดิ์สิทธิ์ของพระกฤษณะ
No shlokas available for this adhyaya yet.
Residence in Vṛndāraṇya is presented as a lasting sādhana: Vasu’s tapas culminates not in worldly power but in perpetual proximity to Hari’s līlā-field, making ‘place’ itself a vehicle of bhakti and mokṣa within the Uttara-bhāga’s tīrtha-mahātmya framework.
It establishes layered authority and cosmological scope: Goloka (Surabhi) grounds the narrative in transcendent reality, Śiva functions as cosmic witness and interpreter, and Nārada as itinerant teacher delivers the revelation into the human devotional sphere—legitimizing Vrindavan-centered bhakti as both ancient and foreknown.
It anchors a pan-Indian arc of Kṛṣṇa’s deeds within the Vrindavan locus by making Vṛndāraṇya the chosen boon and contemplative seat from which the future līlā is disclosed, thereby turning sacred geography into the interpretive hub of sacred history.