เมื่อได้ฟังความยิ่งใหญ่ของเสตุแล้ว โมฮินีทูลขอคำบอกเล่าแบบย่อแต่ครบถ้วนเกี่ยวกับสถานที่แสวงบุญ (ตีรถะ) แห่งเรวา/นรมทา วสุจึงอธิบาย “กลุ่ม” ตีรถะสี่ร้อยแห่งที่กระจายอยู่ทั้งสองฝั่ง พร้อมจำนวนแยกตามฝั่ง และยกความพิเศษของจุดบรรจบเรวากับมหาสมุทรขึ้นเน้น ต่อจากนั้นเป็นแผนผังผลบุญ—เขตศักดิ์สิทธิ์โอมการะในรัศมีสองโกรศมีบุญ “สามครึ่งโกฏิ”, สังฆมะและพนาศักดิ์สิทธิ์อย่างกปิลา-สังฆมะและอศอกวนะให้ผลเทียบมหาตีรถะ และลำดับสถานที่ต่างๆ ที่ให้ผลทวีคูณเป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่น ฯลฯ ยังกล่าวถึงสังฆมะที่มีจำนวนกำหนดตามคัมภีร์ (เด่นคือ 108), รายชื่อศาลลึงค์สายไศวะสำคัญ และ “สวรรณะ-ตีรถะ” ตอนท้ายจำแนกตีรถะตามคติประเพณี (ไศวะ ไวษณพ ศักตะ มาตฤกา เกี่ยวกับพรหมา และเกษตรปาล) และสอนว่าเพียงได้ดาร์ศนะเห็นนรมทาก็ได้บุญ; การฟัง สวดอ่าน หรือจารึกมหาตมยะนี้ชำระบาป คุ้มครองครัวเรือนจากเคราะห์ภัย และประทานความรุ่งเรือง.
No shlokas available for this adhyaya yet.
The text treats Omkāra as a kṣetra with spatially bounded sanctity, using radius language to formalize pilgrimage jurisdiction and ritual potency—turning geography into a measurable dharma-field where merit is said to pervade ‘in all directions’ within a specified range.
The comparison establishes a hierarchy of accessibility and immediacy of purification: Gaṅgā emphasizes immersion, Sarasvatī and Yamunā specify delayed efficacy, while Narmadā is uniquely praised as granting merit through mere darśana—supporting the Uttara-bhāga’s pilgrimage theology.
They function as canonical and rhetorical quantifiers: 108 signals completeness in tīrtha/saṅgama enumeration; ‘crore’ magnifies sacred density; and ‘three and a half crores’ frames the Narmadā-kṣetra as cosmically saturated, aligning ritual geography with Purāṇic scale.