Shloka 48
The Greatness of Puruṣottama
Goloka-tattva and Rādhā–Kṛṣṇa Upāsanā
वैष्णवेषेु च सत्कृत्य तथा समतयान्यतः । दिवानिशं चिंतनं च स्वामिनोः प्रेमबंधनात् । कुर्यांत्पर्वस्वपि सदा यात्रापर्वमहोत्सवान् ॥ ४८ ॥
vaiṣṇaveṣeु ca satkṛtya tathā samatayānyataḥ | divāniśaṃ ciṃtanaṃ ca svāminoḥ premabaṃdhanāt | kuryāṃtparvasvapi sadā yātrāparvamahotsavān || 48 ||
พึงนอบน้อมสักการะแก่เหล่าไวษณพ และมีใจเสมอภาคต่อผู้อื่น ด้วยความรักที่ผูกพันต่อคู่ทิพย์ พึงระลึกถึงพระผู้เป็นเจ้าทั้งสองทั้งกลางวันและกลางคืน และในทุกกาลอันศักดิ์สิทธิ์พึงจัดยาตรา วันนักขัตฤกษ์ และมหาอุตสวะอยู่เสมอ॥
Narada (teaching the Sanatkumara brothers in Uttara-Bhaga context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It defines a Vaishnava’s lived spirituality: respect for fellow devotees, equanimity toward all, constant remembrance of the Divine Couple, and sanctifying time through festivals and sacred observances.
Bhakti here is expressed as premabandha (a bond of love) that matures into uninterrupted smaraṇa (day-and-night contemplation), supported by communal worship through yātrā and mahotsava.
It emphasizes practical ritual discipline and calendrical observance (parva/utsava timing), aligning religious life with sacred days—an applied use of traditional time-reckoning and festival procedure rather than grammar-focused Vedanga.