Shloka 34
The Greatness of Gayā
Gayā-Māhātmya
अतः परोऽयं जनकः परोऽस्य तत्कृष्णवक्त्रावपि दीर्घकालम् । अहं च शुद्धेन निजेन कर्मणा शक्रासनं प्राप्य सुदुर्लभं तकत् ॥ ३४ ॥
ataḥ paro'yaṃ janakaḥ paro'sya tatkṛṣṇavaktrāvapi dīrghakālam | ahaṃ ca śuddhena nijena karmaṇā śakrāsanaṃ prāpya sudurlabhaṃ takat || 34 ||
ดังนั้นชนกผู้นี้จึงประเสริฐกว่า และผู้นั้นก็ประเสริฐกว่าผู้นั้นอีก—แม้ในหมู่ผู้ที่อยู่ต่อหน้าพระกฤษณะผู้เป็นพระผู้เป็นเจ้าเป็นเวลายาวนานก็ตาม และเราด้วยกรรมอันบริสุทธิ์ของตน ได้บรรลุอาสนะของศักระ (อินทรา) ซึ่งเป็นฐานะที่ได้มายากยิ่ง
Unclear from single-verse input (likely a narrator/character within the Tirtha-Mahatmya dialogue of Book 2).
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
FAQs
It contrasts worldly exaltation (Indra’s throne) with a higher spiritual excellence attributed to Janaka—implying that purified conduct and realized wisdom can surpass even celestial ranks and long-standing proximity to divine presence.
By referencing being “before Kṛṣṇa’s face” for a long time, it suggests that mere proximity or duration is not the sole measure; inner purity and right orientation (which bhakti demands) are what make one truly ‘superior’ in the Lord’s economy.
The practical takeaway aligns with Dharma-śāstra reasoning rather than a specific Vedāṅga: karma-phala logic—purified action (śuddha-karma) yields specific results (like svarga/Indra-status), while higher discernment can indicate superiority beyond ritual reward.