Shloka 23
The Account of Mohinī (Mohinī-kathanam): Ekādaśī Nirṇaya, Daśamī Boundary, and Aruṇodaya
प्रांतस्थितां तां रविजो निरीक्ष्य प्रहृष्टवक्त्रो वचनं जगाद । त्वया प्रतिष्ठा मम चारुनेत्रे कृतात्र लोके पुनरेव सम्यक् । विभोदितो रुक्मविभूषणस्य मत्तेभसंस्थः पटहः सुघोषः ॥ २३ ॥
prāṃtasthitāṃ tāṃ ravijo nirīkṣya prahṛṣṭavaktro vacanaṃ jagāda | tvayā pratiṣṭhā mama cārunetre kṛtātra loke punareva samyak | vibhodito rukmavibhūṣaṇasya mattebhasaṃsthaḥ paṭahaḥ sughoṣaḥ || 23 ||
ครั้นเห็นนางยืนอยู่ ณ ริมเขต บุตรแห่งสุริยะผู้มีใบหน้าเปี่ยมปีติกล่าวว่า “โอ้ผู้มีนัยน์ตางาม ด้วยเธอเกียรติของเราจึงได้รับการสถาปนาในโลกนี้อีกครั้งโดยชอบ กลองปะทะ (ปะตะหะ) เสียงมงคลอันไพเราะ ซึ่งตั้งอยู่บนช้างเมามันประดับเครื่องทอง ได้ถูกประโคมแล้ว”॥๒๓॥
Ravija (the son of the Sun)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: vira
FAQs
The verse highlights how righteous action and support of dharma restore one’s pratiṣṭhā (honor/repute) in the world, and how such restoration is publicly affirmed through auspicious proclamation (the resounding paṭaha).
While not directly a bhakti-instruction verse, it reflects a bhakti-aligned ethic: honoring virtue and divine order leads to auspiciousness and public celebration—often expressed in Purāṇic settings through kīrtana, drums, and festival-like proclamation.
The verse chiefly uses classical poetic and ritual-culture imagery (paṭaha proclamation), not a direct Vedāṅga teaching; indirectly it reflects dhārmic social custom where auspicious announcements accompany merit and restored status.