Shloka 87
Śāpaprāpti (Receiving a Curse) — Mohinī Narrative
कोपं विभो संहर संहरेति यावद्गिरः खे मरुतां बभूवुः । तावत्स वह्निर्द्विजवाक्यमृष्टो भस्मावशेषां प्रमदां चकार ॥ ८६ ॥
kopaṃ vibho saṃhara saṃhareti yāvadgiraḥ khe marutāṃ babhūvuḥ | tāvatsa vahnirdvijavākyamṛṣṭo bhasmāvaśeṣāṃ pramadāṃ cakāra || 86 ||
ตราบใดที่เสียงของเหล่ามรุตก้องบนฟ้า ‘ข้าแต่องค์ผู้เป็นใหญ่ โปรดระงับพระพิโรธ ระงับเถิด!’ ในชั่วระหว่างนั้นเอง ไฟซึ่งถูกขับเคลื่อนด้วยวาจาพราหมณ์อันไม่ผิดพลาด ได้เผานางให้เหลือเพียงเถ้าถ่าน।
Suta (narrating the episode within the Uttara-Bhaga context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhayanaka
Secondary Rasa: raudra
FAQs
It highlights how krodha (wrath) and the force of a spoken brahminic utterance can produce immediate karmic results, stressing restraint and dharmic speech as spiritually decisive.
By showing the destructiveness of uncontrolled anger, the verse indirectly supports bhakti’s emphasis on self-restraint, humility, and surrender to the Lord’s higher order rather than acting from passion.
It underscores the potency of vāṅ-mātra (authoritative speech) tied to dharma—aligned with Śikṣā and Vyākaraṇa traditions that treat correct utterance and disciplined speech as spiritually consequential.