Shloka 59
Śāpaprāpti (Receiving a Curse) — Mohinī Narrative
हत्यायुतं भर्तृवधो निरर्थकमेतत्समं विप्रवरैः पुराकृतम् । न चापि चास्या भवतीह शुद्धिः समिद्भवह्नौ पतनेऽपि देवाः ॥ ५९ ॥
hatyāyutaṃ bhartṛvadho nirarthakametatsamaṃ vipravaraiḥ purākṛtam | na cāpi cāsyā bhavatīha śuddhiḥ samidbhavahnau patane'pi devāḥ || 59 ||
การฆ่าสามีเสมอด้วยการฆ่านับหมื่น เป็นกรรมอันพินาศยิ่ง— ดังที่พราหมณ์ผู้ประเสริฐได้ประกาศไว้แต่โบราณ หญิงเช่นนั้นย่อมไม่มีความชำระแม้ในโลกนี้; แม้ตกลงในไฟยัญที่ลุกด้วยฟืนสมิธ เหล่าเทพก็ไม่รับว่าเป็นการไถ่บาป
Sage Narada (narrative voice within Uttara-Bhaga)
Vrata: none
Primary Rasa: bibhatsa
Secondary Rasa: raudra
FAQs
It emphasizes the extreme gravity of bhartṛ-vadha (husband-slaying) as a mahāpātaka-like act, warning that ordinary ritual expiations are not spiritually efficacious for certain crimes and that dharma has hard boundaries.
Indirectly, it shows that bhakti is not a license to ignore dharma: devotion in the Purāṇic worldview is grounded in moral conduct, and severe adharma obstructs inner purity required for genuine devotion.
It points to Kalpa (Dharmaśāstra/ritual procedure) by discussing prayāścitta—how ritual acts like entering a consecrated fire may be considered expiation in some cases, yet are deemed invalid for certain grave transgressions.