Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 64
The Account of the Lalitā Hymn, the Protective Armor
Kavaca), and the Thousand Names (Sahasranāma
त्रिपुरा त्रिपुरेशी च तथैव पुरवासिनी । श्रीमालिनी च सिद्धान्ता महात्रिपुरसुंदरी ॥ ६४ ॥
tripurā tripureśī ca tathaiva puravāsinī | śrīmālinī ca siddhāntā mahātripurasuṃdarī || 64 ||
นางคือ ตริปุรา; นางคือ ตริปุเรศี ผู้เป็นเจ้าเหนือสามนคร; และยังเป็น ปุรวาสินี ผู้สถิตในนครศักดิ์สิทธิ์. นางคือ ศรีมาลินี ผู้ประดับด้วยสิริ; นางคือ สิทธานตา แก่นแห่งคัมภีร์ที่ตั้งมั่น; นางคือ มหาตริปุรสุนทรี ผู้เลอโฉมสูงสุดแห่งสามโลก.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
The verse functions as a nāma-stuti (praise through names), teaching that the Goddess is simultaneously cosmic ruler (Tripureśī), immanent presence (Puravāsinī), auspicious splendor (Śrīmālinī), and the very ground of right doctrine (Siddhāntā), culminating in the supreme beauty-consciousness principle (Mahātripurasundarī).
By offering multiple epithets, it guides bhakti through remembrance (smaraṇa) and recitation (japa): the devotee contemplates the deity’s many aspects—sovereign, indwelling, auspicious, and truth-bearing—strengthening focused devotion and inner assimilation of the divine presence.
This verse supports mantra-śāstra practice: precise nāma-recitation depends on correct pronunciation and phonetics (Śikṣā) and accurate word-forms/compounds (Vyākaraṇa), both essential for preserving meaning and efficacy in stotra and japa traditions.