Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 50
Yakṣiṇī-Mantra-Sādhana Nirūpaṇa
Lakṣmī-avatāra-vidyāḥ: Bālā, Annapūrṇā, Bagalā
सत्यः सनेत्रो नस्तादृग्वा वाग्वर्णाद्यदीपिनी । क्लिन्ने क्लेदिनि वैकुंठो दीर्घं स्वं सद्यगोंतिमः ॥ ५० ॥
satyaḥ sanetro nastādṛgvā vāgvarṇādyadīpinī | klinne kledini vaikuṃṭho dīrghaṃ svaṃ sadyagoṃtimaḥ || 50 ||
พระองค์คือสัจจะ; ทรงมีเนตร; ทัศนะของพระองค์ไม่ถูกจำกัดด้วยการเห็นแบบสามัญ ‘เช่นนั้น’ พระองค์ทรงเป็นผู้ส่องสว่างวาจาและหมวดแห่งเสียงกับอักษร ในความชุ่ม—ในหลักแห่งความชุ่มชื้น—พระองค์คือไวกุณฐะ; ผู้ยืนยาว; สภาวะของพระองค์เอง; และผู้มีการไปถึงอันฉับพลันและเป็นที่สุด
Sanatkumara (teaching Narada in a technical/vedanga-style enumeration)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
The verse strings together epithets that portray the Supreme (identified with Vaikuṇṭha/Viṣṇu) as the ground of truth and the revealer of speech and sound—implying that mantra, phonetics, and sacred language are not merely human tools but manifestations of divine order.
By naming the Lord as the illuminator of Vāk and Varṇa, it supports bhakti through nāma-japa and mantra: devotion becomes effective when speech is aligned with truth and sacred sound, culminating in swift “gati” (attainment) toward the Lord.
It points to Śikṣā and Vyākaraṇa themes—sound, letters (varṇa), and speech (vāk)—suggesting careful pronunciation, phonetic discipline, and correct linguistic form as practical supports for mantra and ritual recitation in Narada Purana rituals.