Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 33
Pañca-prakṛti-nirūpaṇa and Mantra-vidhi: Rādhā, Mahālakṣmī, Durgā, Sarasvatī, Sāvitrī; plus Sāvitrī-Pañjara
वदामि श्रृणु विप्रेद्रं लोकानां सिद्धिदायकम् । तारः क्रियायुक् प्रतिष्ठा प्रीत्याढ्या च ततः परम् ॥ ३३ ॥
vadāmi śrṛṇu vipredraṃ lokānāṃ siddhidāyakam | tāraḥ kriyāyuk pratiṣṭhā prītyāḍhyā ca tataḥ param || 33 ||
เราจักกล่าว—จงฟังเถิด โอ พราหมณ์ผู้ประเสริฐ—สิ่งที่ประทานความสำเร็จแก่ชนทั้งหลาย: ประการแรก ‘ตาระ’; ต่อมาคือการปฏิบัติที่ประกอบด้วยพิธีอันถูกต้อง; แล้วคือความตั้งมั่น (ประติษฐา); จากนั้นคือภาวะอันอุดมด้วยความรักภักดี (ปรีติ); และเหนือสิ่งเหล่านี้ยังมีปรมัตถ์อันสูงสุด
Narada (teaching in a Vedanga/technical-instruction setting)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It lays out a graded path to siddhi: beginning with a saving sacred principle (tāra), moving through correct ritualized practice (kriyā), stabilizing it as steady establishment (pratiṣṭhā), and culminating in prīti—devotional, joyful love—pointing beyond technique to the supreme aim.
By placing prītyāḍhyā (richness of loving delight) after ritual and establishment, it implies that the highest efficacy is not mechanical performance but practice ripening into heartfelt devotion, which then leads “beyond” to the supreme.
It emphasizes kriyā-yuk—practice aligned with prescribed rites—reflecting a Vedanga-style concern for correct procedure and disciplined application, with pratiṣṭhā indicating stabilizing the practice as a consistent observance.