Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 136
Mahāviṣṇu-Mantras: Aṣṭākṣarī, Sudarśana-Astra, Nyāsa Systems, Āvaraṇa-Pūjā, and Prayogas
ध्यानपूजाप्रयोगादि प्राग्वदस्यापि कल्पयेत् । प्रणवादौ च ङेन्तं च भगवतीति पदं ततः । धरणिद्वितयं पश्चाद्धरेर्द्वयमुदीरयेत् ॥ १३६ ॥
dhyānapūjāprayogādi prāgvadasyāpi kalpayet | praṇavādau ca ṅentaṃ ca bhagavatīti padaṃ tataḥ | dharaṇidvitayaṃ paścāddharerdvayamudīrayet || 136 ||
สำหรับมนตร์นี้ด้วย พึงจัดลำดับการภาวนา การบูชา และการประยุกต์พิธีกรรมดังที่กล่าวไว้ก่อน เริ่มด้วยปรณวะ “โอม” เติมวิภัตติกรณีให้ (ṅe) แล้วกล่าวคำว่า “ภควตี”; ต่อจากนั้นออกเสียง “ธรณิ” สองพยางค์ และท้ายสุดออกเสียง “หเร” สองพยางค์
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It teaches that devotion is supported by disciplined mantra-prayoga: meditation and worship are to be done with the same precision as earlier instructions, showing that correct form and focused intent work together in sādhana.
By centering the recitation around Oṁ and Hari-related wording, it frames bhakti as a structured practice—devotion expressed through properly formed sacred speech, joined with dhyāna and pūjā.
Vyākaraṇa (grammar) is explicitly used: the instruction to add a specific case-ending (ṅe/dative sense) shows how grammatical endings are applied in mantra construction and ritual recitation.