Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 49
Manvantaras and Indras; Sudharmā’s Liberation through Viṣṇu-Pradakṣiṇā; Supremacy of Hari-Bhakti
तथापि निर्जराः सर्वे भारते जन्मलिप्सवः । समर्चयंति देवेशं नारायणमनामयम् । तानर्चयन्ति सततं ब्रह्माद्या देवतागणाः ॥ ४९ ॥
tathāpi nirjarāḥ sarve bhārate janmalipsavaḥ | samarcayaṃti deveśaṃ nārāyaṇamanāmayam | tānarcayanti satataṃ brahmādyā devatāgaṇāḥ || 49 ||
ถึงกระนั้น เหล่าเทพอมตะทั้งปวงผู้ปรารถนาจะได้เกิดในภารตะ ย่อมบูชาอย่างถูกต้องแด่พระนารายณ์ ผู้เป็นจอมเทพ ผู้ปราศจากมลทินและโรคภัย และเหล่าเทพเหล่านั้นเองก็ได้รับการสักการะอยู่เนืองนิตย์จากหมู่เทพมีพระพรหมเป็นต้น
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
The verse elevates Bhārata-varṣa as uniquely conducive to devotion and liberation: even the devas yearn for human birth there so they can worship Nārāyaṇa directly, showing that bhakti in the human realm is a prized opportunity.
It presents Nārāyaṇa as Deveśa (Lord of all gods) and anāmaya (spotless), implying that devotion aimed at the Supreme is higher than seeking only heavenly status; even gods engage in and aspire toward such worship.
No specific Vedāṅga (like Śikṣā, Vyākaraṇa, Jyotiṣa, Kalpa) is taught in this verse; the practical takeaway is ritual-bhakti orientation—direct worship (arcana/samarcana) of Nārāyaṇa as the central aim.