Previous Verse
Next Verse

Shloka 52

Nārada’s Hymn to Viṣṇu

Nāradasya Viṣṇu-stavaḥ

सर्वसत्त्वमयं शान्तं सर्वद्र ष्टारमीश्वरम् । सहस्रशीर्षकं देवं वन्दे भावात्मकं हरिम् ॥ ५२ ॥

sarvasattvamayaṃ śāntaṃ sarvadra ṣṭāramīśvaram | sahasraśīrṣakaṃ devaṃ vande bhāvātmakaṃ harim || 52 ||

ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่พระหริ ผู้แผ่ซ่านในสรรพสัตว์ สงบ ผู้ทรงเห็นทั่ว ผู้เป็นอิศวร; เทพผู้มีเศียรพัน ผู้เป็นแก่นแท้แห่งภาวะและความรู้สึกทั้งปวง॥๕๒॥

सर्वसत्त्वमयम्consisting of all beings
सर्वसत्त्वमयम्:
Karma (कर्म/Object)
TypeAdjective
Rootसर्व + सत्त्व + मय (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, द्वितीया (2nd/Accusative), एकवचन (Singular); विशेषण
शान्तम्peaceful
शान्तम्:
Karma (कर्म/Object)
TypeAdjective
Rootशान्त (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, द्वितीया (2nd/Accusative), एकवचन (Singular); विशेषण
सर्वद्रष्टारम्the all-seer
सर्वद्रष्टारम्:
Karma (कर्म/Object)
TypeNoun
Rootसर्व + द्रष्टृ (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, द्वितीया (2nd/Accusative), एकवचन (Singular); कर्तृवाचक-नाम (agent noun)
ईश्वरम्the Lord
ईश्वरम्:
Karma (कर्म/Object)
TypeNoun
Rootईश्वर (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, द्वितीया (2nd/Accusative), एकवचन (Singular)
सहस्रशीर्षकम्having a thousand heads
सहस्रशीर्षकम्:
Karma (कर्म/Object)
TypeAdjective
Rootसहस्र + शीर्षक (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, द्वितीया (2nd/Accusative), एकवचन (Singular); बहुव्रीहिः—'यस्य सहस्रं शीर्षाणि'
देवम्the god
देवम्:
Karma (कर्म/Object)
TypeNoun
Rootदेव (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, द्वितीया (2nd/Accusative), एकवचन (Singular)
वन्देI salute
वन्दे:
Kriya (क्रिया/Verb)
TypeVerb
Rootवन्द् (धातु)
Formलट्-लकार (Present), आत्मनेपद, उत्तमपुरुष (1st person), एकवचन (Singular)
भावात्मकम्whose nature is existence/being
भावात्मकम्:
Karma (कर्म/Object)
TypeAdjective
Rootभाव + आत्मक (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, द्वितीया (2nd/Accusative), एकवचन (Singular); विशेषण
हरिम्Hari
हरिम्:
Karma (कर्म/Object)
TypeNoun
Rootहरि (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, द्वितीया (2nd/Accusative), एकवचन (Singular)

Suta (narratorial invocation in the Purana’s opening context)

Vrata: none

Primary Rasa: shanta

Secondary Rasa: bhakti

H
Hari
V
Vishnu
I
Ishvara

FAQs

It functions as a stuti (devotional salutation) establishing Hari as the immanent and transcendent Lord—present in all beings, all-seeing, and the cosmic Purusha—thus setting a bhakti-centered frame for the teaching that follows.

Bhakti begins with veneration (vande) grounded in right understanding: the devotee worships Hari not as a limited deity, but as the peaceful, all-pervading Ishvara who contains all beings and all inner bhāvas—turning devotion into a direct means to inner stillness and liberation.

No specific Vedanga practice is taught in this shloka; however, it reflects Vedic mantra-idiom (e.g., sahasraśīrṣa imagery akin to Purusha-sūkta), supporting correct recitation and meaning-oriented devotion rather than ritual detail.