Bhāgīratha’s Bringing of the Gaṅgā
अभिजग्मुर्महाविष्णुं यत्रास्ते जगतां पतिः । क्षीरोदस्योत्तरं तीरं सम्प्राप्य त्रिदशेश्वराः । अस्तुवन्देवदेवेशं शरणागतपालकम् ॥ ५३ ॥
abhijagmurmahāviṣṇuṃ yatrāste jagatāṃ patiḥ | kṣīrodasyottaraṃ tīraṃ samprāpya tridaśeśvarāḥ | astuvandevadeveśaṃ śaraṇāgatapālakam || 53 ||
แล้วเหล่าจอมเทพทั้งหลายได้ไปเฝ้าพระมหาวิษณุ ผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งปวง เมื่อถึงฝั่งเหนือแห่งเกษียรสมุทรแล้ว จึงสรรเสริญพระผู้เป็นเทพเหนือเทพ ผู้ทรงคุ้มครองผู้มาขอพึ่งพิง
Sūta (narrator) describing the devas’ approach to Viṣṇu
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It frames Viṣṇu as jagatām patiḥ (Lord of all worlds) and śaraṇāgata-pālaka (protector of those who surrender), establishing refuge (śaraṇāgati) as a decisive spiritual principle even for the devas.
Bhakti is shown through approaching the Lord’s abode (Kṣīroda) and offering stuti (praise). The key bhakti-mood here is śaraṇāgati—seeking protection by taking refuge in Viṣṇu as the supreme guardian.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; it is primarily narrative-theological, emphasizing stuti and śaraṇāgati rather than śikṣā, vyākaraṇa, chandas, nirukta, jyotiṣa, or kalpa procedures.