Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 56
Vāmana’s Advent, Aditi’s Hymn, Bali’s Gift, and the Mahatmya of Bhū-dāna
श्रीभगवानुवाच । सत्यमुक्तं महाभागे त्वया नास्त्यत्र संशयः । तथापि श्रृणु वक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतरं शुभे ॥ ५६ ॥
śrībhagavānuvāca | satyamuktaṃ mahābhāge tvayā nāstyatra saṃśayaḥ | tathāpi śrṛṇu vakṣyāmi guhyādguhyataraṃ śubhe || 56 ||
พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนผู้มีบุญยิ่ง สิ่งที่เจ้ากล่าวนั้นเป็นความจริง ไม่มีข้อสงสัยเลย ถึงกระนั้นดูก่อนผู้เป็นมงคล จงฟังเถิด เราจักกล่าวคำสอนที่ลี้ลับยิ่งกว่าความลี้ลับ”
Śrī Bhagavān (the Lord)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It marks a transition from affirmed truth to a deeper “guhyatara” (more confidential) instruction—indicating that beyond general dharma, the Purana also preserves inner, transformative knowledge meant for sincere seekers.
By framing the forthcoming teaching as secret and auspicious, it reflects the Bhakti tradition’s emphasis on receiving intimate guidance through reverent listening (śṛṇu) and divine grace, leading from correct understanding to lived devotion.
The verse primarily emphasizes śravaṇa (attentive listening) as a discipline of transmission; it does not directly teach a specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) but signals a structured, authoritative instruction to follow.