Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 68
Maṅgalācaraṇa, Naimiṣāraṇya-Sabhā, Sūta-Āhvāna, and Narada Purāṇa-Māhātmya
यो नाम जात्यादिविकल्पहीनः परः पराणां परमः परस्मात् । वेदान्तवेद्यः स्वजनप्रकाशः समीड्यते सर्वपुराणवेदैः ॥ ६७ ॥
yo nāma jātyādivikalpahīnaḥ paraḥ parāṇāṃ paramaḥ parasmāt | vedāntavedyaḥ svajanaprakāśaḥ samīḍyate sarvapurāṇavedaiḥ || 67 ||
พระนามของพระองค์ปราศจากความแบ่งแยกทั้งปวง เช่น กำเนิด วรรณะ และอื่น ๆ; พระองค์ทรงเหนือยิ่งกว่าสิ่งที่เหนือยิ่ง เป็นยอดแห่งยอด สูงกว่าสูงสุด; ทรงเป็นที่รู้ได้ด้วยเวทานตะ และทรงส่องสว่างด้วยตนแก่ภักตะของพระองค์—พระองค์นั้นได้รับการสรรเสริญโดยปุราณะและพระเวททั้งสิ้น
Suta (narrating the Narada Purana context; invocatory praise of the Supreme, identified as Vishnu/Narayana in Purāṇic usage)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It establishes the Supreme Lord as beyond social and ontological categories (birth, caste, conceptual distinctions) and affirms that authentic knowledge of Him arises through Vedānta and devotional self-revelation, validated by both Veda and Purāṇa.
By calling Him “svajanaprakāśa”—self-manifest to His own—this verse teaches that the Lord is ultimately known not merely by argument but by grace and intimacy with devotees, a core Purāṇic principle of Vishnu-bhakti.
The verse points to Vedānta (Upaniṣadic culmination of Vedic study) as the decisive means of knowing the Supreme; it does not directly teach a specific Vedāṅga technique (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) but frames scriptural authority as Veda + Purāṇa.