Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 40
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
राधा सर्वा गतिर्गोपी स्री श्रीर्धेनुर्वधूः स्वसा । गौर्नौरुपान् दूद्यौर्गोः क्षुत् ककुप्संवित्तु वा क्वचित् ॥ ४० ॥
rādhā sarvā gatirgopī srī śrīrdhenurvadhūḥ svasā | gaurnaurupān dūdyaurgoḥ kṣut kakupsaṃvittu vā kvacit || 40 ||
ราธาเป็นโคปีผู้เป็นที่พึ่งอันสมบูรณ์และเป็นปรมคติของสรรพชีวิต นางคือศรี (ลักษมี) เอง—ทั้งเป็นโค เป็นเจ้าสาว และเป็นพี่น้อง นางเป็นโค เป็นเรือ เป็นรองเท้า และแม้แต่น้ำนม; บางคราวปรากฏเป็นความหิว เป็นทิศ และเป็นผู้มีสติรู้แจ้งด้วย।
Sage Nārada (teaching in a Moksha-Dharma context; dialogue tradition with Sanatkumāra lineage implied for this section)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It presents Rādhā as the all-encompassing refuge and goal (sarvā gatiḥ), expressing a bhakti-based non-dual vision where the Divine is recognized in every supportive function of life—nourishment, protection, direction, and awareness.
By declaring Rādhā as the supreme gopī and as Śrī herself, the verse encourages single-pointed devotion that sees the Lord’s grace everywhere; such remembrance transforms ordinary experiences (food, travel, need, knowledge) into continuous worship.
No specific Vedāṅga procedure is taught directly; however, it reflects a Vedāntic-bhakti application of meaning (artha) and contemplation—training the mind to interpret daily phenomena as symbols of the Divine, supporting japa, smaraṇa, and vrata-based discipline.