Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 33
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
राम ँकाम्यः कृप ँपूज्यो हरिः पूज्योऽर्च्य एव हि । रोमो दृष्टोऽबला अत्र सुप्ता इष्टा इमा यतः ॥ ३३ ॥
rāma ṃkāmyaḥ kṛpa ṃpūjyo hariḥ pūjyo'rcya eva hi | romo dṛṣṭo'balā atra suptā iṣṭā imā yataḥ || 33 ||
พระรามเป็นที่ปรารถนาสูงสุดแห่งภักติ; ด้วยพระกรุณาจึงควรบูชา แท้จริงมีเพียงพระหริเท่านั้นที่ควรสักการะและอรจนา ที่นี่เห็นอาการขนลุก และสตรีผู้ไร้ที่พึ่งเหล่านี้หลับอยู่—เพราะฉะนั้นนี่คืออัศจรรย์อันเป็นที่รัก ณ สถานนี้.
Sanatkumara (in dialogue with Narada, Moksha-dharma section)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It asserts exclusive worship-worthiness of Hari (Viṣṇu/Rāma) and points to devotional transformation—signs like romaharṣa (hairs standing on end) arising in the presence of sacred remembrance or narrative.
Bhakti is framed as single-pointed worship (pūjā/arcana) of Hari, motivated by His compassion; the verse also hints that true devotion manifests as involuntary spiritual emotion (sāttvika-bhāvas).
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the practical takeaway is ritual-practice vocabulary—pūjā and arcana directed to Hari as the primary object of worship in Narada Purana rituals.