Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 24
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
भूते लुङ् तिपस्यपौ च क्रियायां लृङ् प्रकीर्तितः । सिद्धोदाहरणं विद्धि संहितादिपुरः सरम् ॥ २४ ॥
bhūte luṅ tipasyapau ca kriyāyāṃ lṛṅ prakīrtitaḥ | siddhodāharaṇaṃ viddhi saṃhitādipuraḥ saram || 24 ||
ในกริยาอดีตกาล สอนไว้ว่าใช้ลการะ ‘ลุง’ พร้อมปัจจัย ‘ติป ตส ฌิ’ เป็นต้น ส่วนกริยาเชิงเงื่อนไข/ความเป็นไปได้ ประกาศว่าใช้ ‘ลฤง’ จงรู้ว่านี่เป็นตัวอย่างที่ตั้งมั่น สรุปจากคำสอนแห่งสํหิตาและไวยากรณ์
Sanatkumara (teaching Narada in a Vedanga/Vyakarana context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
FAQs
It elevates śāstra-study—especially Vedāṅga Vyākaraṇa—as a disciplined means to clarity in mantra, scripture, and right understanding, which supports mokṣa-oriented life through correct knowledge.
While not directly devotional, it underpins bhakti practice by insisting on accurate language-knowledge: correct recitation and comprehension of stotra, mantra, and Purāṇic teaching depend on sound grammar.
Vyākaraṇa: the verse points to lakāra usage—luṅ for past action and lṛṅ for conditional/to-be-done action—along with standard verb endings like tip, tas, and jhi used in conjugation.