Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 25
Sṛṣṭi-pralaya-kathana: Mahābhūta-guṇāḥ, Vṛkṣa-indriya-vādaḥ, Prāṇa-vāyu-vyavasthā
भृगुरुवाच । अनंतमेतदाकाशं सिद्धदैवतसेवितम् । रम्यं नानाश्रयाकीर्णं यस्यांतो नाधिगम्यते ॥ २५ ॥
bhṛguruvāca | anaṃtametadākāśaṃ siddhadaivatasevitam | ramyaṃ nānāśrayākīrṇaṃ yasyāṃto nādhigamyate || 25 ||
ภฤคุกล่าวว่า “อากาศนี้หาที่สุดมิได้ เป็นที่เคารพและรับใช้โดยเหล่าสิทธะและอำนาจทิพย์ทั้งหลาย งดงามและเต็มไปด้วยที่พำนักนานาประการ และขอบเขตของมันย่อมไม่อาจเข้าถึงได้”
Bhṛgu
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It points to the boundlessness of ākāśa as a symbol of the limitless reality that cannot be grasped by ordinary measurement—encouraging detachment from finite notions and turning the mind toward moksha.
By showing that even vast cosmic realms have no reachable “end,” it implicitly directs the seeker beyond mere fascination with higher worlds toward surrender to the Supreme (often taught in the Narada Purana through Vishnu-bhakti) as the true refuge.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught directly; the takeaway is contemplative—using cosmological reflection as a support for jñāna and vairāgya within moksha-dharma instruction.