कामशास्त्रप्रणेता च बाभ्रव्यस्तु सुबालकः पाञ्चाल इति लोकेषु विश्रुतः सर्वशास्त्रवित् //
kāmaśāstrapraṇetā ca bābhravyastu subālakaḥ pāñcāla iti lokeṣu viśrutaḥ sarvaśāstravit //
บาภรวยะ ผู้เป็นที่รู้จักอีกนามว่า สุบาลกะ เป็นผู้รจนาคัมภีร์กามศาสตรา; ท่านเลื่องลือในโลกด้วยนาม “ปาญจาละ” และเป็นผู้รู้ชำนาญในศาสตราทั้งปวง.
This verse does not address pralaya; it records a scholarly lineage, identifying Bābhravya (Subālaka/Pāñcāla) as an authoritative composer of Kāmaśāstra.
By presenting Kāmaśāstra as a recognized śāstra, the verse implies that household life includes disciplined knowledge of kāma (refined conduct, relationships, and social arts) integrated with broader learning—useful for householders and for kings governing cultured society.
No direct Vāstu or ritual rule is stated; the verse’s significance is classificatory—affirming that multiple śāstras (including Kāmaśāstra) were systematized by named authorities.